پرستاران جوان شهرکرد89

^{دانشگاه دوستت دارم چون با تو همیشه به یاد خدا هستم}

^{آیا موقعی که استادم از من می خواد براش تحقیق بیارم اونم از مقالات با رفرنس سال ۲۰۱۰ که هنوز چاپ هم نشده و گرنه نمره اون درس را نمی گیرم راهی به جزء این است که به خدا توکل کنم !!
آیا موقعی که سوار مینی بوس هایی میشم که مال قرون وسطی است، به غیر از این است که همیشه به یاد مرگ و روز قیامت باشم !!
آیا موقعی که تو سلف غذاخوری یه مشت برنج بیشتر بهم نمی دن، جزء این است که همیشه به یاد فقرا و شکم گرسنه آنان باشم!!
آیا هنگامی که وارد دانشگاه میشوم و فردی با لباس سرمه ای (انتظامات) چنان باهام به تندی حرف می زنه، جزء این است که به یاد سوال و جواب روز قیامت باشم!!
آیا موقعی که میخوام رئیس دانشکده مون رو ببینم باید چند طبقه بالا برم بعدش تازه بشنوم «ببخشید وقت قبلی دارین؟» جز اینه که به یاد تعداد طبقات آسمان و راه های رسیدن به خدا باشم!!
فکر می کنم تا همینجا کافی باشه و همتون فهمیده باشد که در دانشگاه همیشه به یاد خدائین.}

^{به امید هوای تازه تر}

^{البته تمتم موارد بالا در دانشگاه ما صدق نمیکنه!!}