یادداشت1
آدمها
مے آیند
زندگیے میکنند
مے میرند و میروند...
امـــا فاجعه زندگے تـــو
آن هنــگامـــ آغاز مے شود کـــه...
آدمـــے مے رود امـــا نمے میرد...!!
مـــے مانـــــد
و نــبودنشـــ در بـــودن تـــــو
چنان تــــه نشین مے شود
کـــه تـــو مـــے میریــــ
زندگیے میکنند
مے میرند و میروند...
امـــا فاجعه زندگے تـــو
آن هنــگامـــ آغاز مے شود کـــه...
آدمـــے مے رود امـــا نمے میرد...!!
مـــے مانـــــد
و نــبودنشـــ در بـــودن تـــــو
چنان تــــه نشین مے شود
کـــه تـــو مـــے میریــــ
درحـــالے که زنـــده ایے .....
*******************************
خواســ
ـتن همــیــشــه توانـسـ ـتن نـیــســت...
گاهـــ ـی ، فــقــط ...
گاهـــ ـی ، فــقــط ...
داغ بــزرگـــی اســت کــه تــا ابـ ـــد بــر دلـــت مــی مــــانــد !!
*********************************
ســاکت که مے مانے ...
مے گذارند به حساب جواب نداشتنت!
عـــــــمراً بفهمند دارے جان میکنے
تا حرمـتهـا را نگه دارے ...
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 0:7 توسط فاطمه فولادیان
|