تکیه گاهی باش . . .

همچون دیوار ، محکم و سخت ، براین پهنه دشت

   و بگیر در شهر عشق دستهایی که به فریاد بلند است اینجا

آری ، آری سخن عشق نشانی دارد

    این نشان مهر و عطای من و توست ، که بماند به جهان

    همچو نقشی که بود بر دیوار ، همچو آهی که رسد بر افلاک

پر پرواز تو ، این عشق بود ، از دل خاک ، از دیوار

 تا به اوج ملک و صحنه دیدار خدا